Blue Moon (2025)
Handling
Ethan Hawke spelar Lorenz Hart – ein tekstforfattar eg aldri har høyrt om før i kveld – men som eg likevel kjenner til gjennom songar som Blue Moon og My Funny Valentine (Chet Baker sin jazzversjon er jo legendarisk!). Filmen går føre seg på førtitalet, sju månader før Hart kollapsar, for så å døy berre nokre dagar seinare.
Heile filmen skjer inne på ein bar ein heil kveld, og her er det non-stop dialog. Det er Ethan Hawke som tek seg av mesteparten av praten. Han bablar i veg medan han går frå person til person. Hart manglar absolutt ikkje på feil. Han er ei klassisk kunstnarsjel som bur i den verda konstant. Denne kvelden har han slutta å drikke, og det er tydeleg at han kjem til å ramle av vassvogna før eller seinare.
I starten sleit eg litt med karakteren til Hawke. Men di meir han prata og avslørte om seg sjølv og andre, di meir fekk eg gradvis sansen for han.
Fortidas heder
Eg er veldig fascinert av slike kunstnariske legender som har hatt enorm suksess, og som har stått bak verk som alltid har vore ein del av livet mitt. Det er noko eige med desse storheitene når det lir seint i karrieren, når dei eigentleg er ferdige og berre lever på fortidas glory. Noko som vil skje oss alle før eller seinare, i ulike gradar og på ulike måtar.
Første del av Blue Moon er roleg. Hart sit ved baren og fortel historier til bartenderen om den store forelskinga si i ei ung kvinne frå kunstskulen, og om kunstnarlivet generelt. Alt dette medan ein soldat (dette er 1943, i New York) spelar piano, akkurat som Dooley «Sam» Wilson i Casablanca, gjennom heile filmen.
Ein knallgod Andrew Scott
I andre del kjem den tidlegare musikkpartnaren til Hart, Richard Rodgers (ein knallgod Andrew Scott), og den nye skrivepartnaren hans, Oscar Hammerstein II. Dei kjem rett frå Oklahoma!-premieren som absolutt alle elska.
Rodgers og Hart kjenner kvarandre godt – dei har laga mange hits i lag. Noko måtte ha skore seg (alkohol, sjølvsagt). Og medan Hart er ein «has-been», er Rodgers langt ifrå ferdig. Så kvelden byggjer seg opp med liv og røre etter kvart som selskapet kjem, for så å reise vidare. Eg fekk ei kraftig helgekjensle av denne baren og dette selskapet. Det var som om eg var på byen i New York etter å ha reist med tidsmaskin!
Margaret Qualley
Elisabeth dukkar òg opp, Hart sin protegé, spelt av Margaret Qualley i si kanskje beste rolle. Eg likte henne ekstremt godt her! Elisabeth fortel i detalj til Hart om forelskingane sine og mislukka sexakter. Han lyttar intenst, er tydeleg forelska (Hart er bifil), og har endeleg funne sin «muse».
Ethan Hawke
Ethan Hawke er for Richard Linklater det Samuel L. Jackson er for Tarantino. Han leverer dialogane elegant. Denne gongen er dei rett nok skrivne av Robert Kaplow, men Hawke og Linklater har jobba saman sidan tidleg på nittitalet og kjenner kvarandre ut og inn. Hawke kunne gjerne ha fått ein Oscar for denne rolla, synest eg. Det er old school-skodespel, og han blei karakteren sin 100 %.
Konklusjon
Blue Moon er klassisk Richard Linklater. Dette er ein enkel film om ei kunstnarsjel sine siste dagar – noko berre Linklater klarer å lage på nøyaktig denne måten. Eg blei inspirert og fanga av filmen. Han er nydeleg filma, og det er noko herleg Woody Allen-esque over det heile.
No lyt eg berre sjå Nouvelle Vague for å få bekrefta at Linklater verkeleg er inne i ei knallgod periode, med denne og Hit Man. Jaudå, eg klarer å finne gode moderne filmer eg og!
Terningkast 5
Meir anmeldelser? Den knallgode Straight Time (1978)