GrØSSARAR
To Stephen King-klassikarar frå 1983: Christine og The Dead Zone
No har eg sett opp att The Dead Zone. I dag tok eg også eit gjensyn med Christine. Begge filmar blei laga i 1983 av to av mine favorittregissørar: David Cronenberg og…
The Last House (2026): Gi meg styrke
Korleis kome på ein film som The Last House? Eg ser for meg ein manusforfattar som ser på A Quiet Place og sonen som spelar «Who’ll Stop the Rain» i bakgrunnen og…
Hokum (2026) – Årets skumlaste filmoppleving?
I fjor såg eg skrekkfilmen Oddity av same regissør: Damian McCarthy. Den likte eg veldig godt, så Hokum var ein film eg var spent på. Det er så mange gode skrekkregissørar no…
Obsession (2026) – morbid, romantisk komedie
Eg har høyrt mykje positivt snakk om Curry Barker sin Obsession sidan han kom tidlegare i år. Rykta er sanne, filmen er fantastisk. Betre enn eg trudde, faktisk. Dette er min favorittskrekkfilm…
Aliens vs. Predator: Requiem (2007): Anmeldelse
Då har eg sett om att Aliens vs. Predator: Requiem. Her går vi frå eventyr og escape-room i einaren til ein klassisk småby-monsterfilm, slik som i The Blob og Gremlins. Filmen startar…
Alien vs. Predator (2004): Anmeldelse
Eg hadde ikkje noko val; eg måtte ta eit gjensyn med Alien vs. Predator og den notoriske oppfølgjaren AVP Requiem, slakta så nådelaust av gjesteskribenten Pønkefjes. (kan lesast her). Og det er…
Event Horizon (1997): Eit gjensyn med ein gamal knakar
Skrekk og sci-fi klassikaren Event Horizon hadde eg på Laserdisc, og med surroundanlegget mitt på den tida (golvhøgtalarar, subwoofer, Harman Kardon – full pakke) blåste filmen både meg og det vesle rommet…
Lars von Triers Riget: Sesong 1 og 2
Eg hugsar tv-serien var enormt populær på nittitalet, men eg såg han aldri. Dei som ikkje var gamle nok og gjekk glipp av Twin Peaks, som alle norske heimar fekk dilla på…
American Psycho (2000): Anmeldelse
Filmen har vakse enormt på meg i løpet av desse 26 åra. For kvart gjensyn har han berre blitt litt betre, og han var trass alt knallbra allereie første gongen. No, under…
Dawn of the Dead (1978): Anmeldelse
George A. Romero sin Dawn of the Dead (1978) har voks jamt og trutt til å bli min store favoritt innan zombiefilm. Regissørens to andre filmar i trilogien, Night of the Living…
1922 (2017): Anmeldelse
Eg held fram jakta på gode Netflix-produserte filmar. 1922 (2017) har eg kjent til i ni år, men inntil i går har han vore usett. Filmen er basert på ei Stephen King-historie,…
THRASH (2026): Anmeldelse
Plutseleg dukka Thrash opp på Netflix i dag. Thrash – det var eit merkeleg namn på ein film. Men her var det mykje eg likte! Tommy Wirkola har laga ein film med…
Skrekkfilm
Eg ser mykje skrekkfilm. For meg er skrekk trøyst, det er terapeutisk, men aller mest er det GØY. Og eg elskar alle slag, frå alle tiår. Eg såg The Shining og Zombie Flesheaters i alt for ung alder og sidan har eg betalt prisen: Eg blei besatt, som Linda Blair i Eksorsisten! Eg elskar skrekk!
Når eg seier eg elskar alle slag, så meiner eg det. Her kjem eg til å grave i alt frå skitne 80-tals slasherar og stilfull italiensk giallo, til krypande psykologisk skrekk og kosmisk galskap. Eg sluker nesten alt: hjemsøkte hus, hardcore body horror, mørk found footage og urovekkjande folk horror. Det spelar inga rolle om det er eit dyrt prestisjeprosjekt eller ein splitter galen B-film laga på eit skralt budsjett. Viss han har puls – eller manglar puls, for den saks skuld – så er eg med.
Eg spurde Mike Flanagan under ein Q&A på Tumblr:
«Kva tenkjer du om utviklinga av skrekksjangeren dei siste 10 åra? Det er gode tider for skrekk no?»
Og Mike Flanagan svara:
«Han har ALLTID vore interessant. Alltid.»
Eg syntest det var eit heilt rått svar! Skrekk er ein sjanger som aldri mistar grepet om publikum. Han blir heile tida raffinert og vidareutvikla – ikkje nødvendigvis til det betre, men til noko anna; på ein ny måte, alltid. Ikkje minst finst det utruleg mykje skjult gull å oppdage, sidan dei fleste skrekkfilmar flyg under radaren, og det gjeld alle tiår.
Mike Flanagan er ein av mange skrekkregissørar eg diggar. Av dei nye, er han best. Men nærmast mitt skrekkhjarte er det Sam Raimi, George A. Romero, Hitchcock, Joe Dante, Wes Craven og mange fleire frå Old School åttitalet og beyond som er min store forelskelse. Eg vil skrive om dei alle!
Målet mitt med skrekkavdelinga her på Filmloftet er nettopp det: å dykke etter desse gløymde perlene.