GrØSSARAR
Hokum (2026) – Årets skumlaste filmoppleving?
I fjor såg eg skrekkfilmen Oddity av same regissør: Damian McCarthy. Den likte eg veldig godt, så Hokum var ein film eg var spent på. Det er så mange gode skrekkregissørar no…
Obsession (2026) – Ei morbid og sjukeleg romantisk komedie
Eg har høyrt mykje positivt snakk om Curry Barker sin Obsession sidan han kom tidlegare i år. Rykta er sanne, filmen er fantastisk. Betre enn eg trudde, faktisk. Dette er min favorittskrekkfilm…
Aliens vs. Predator: Requiem (2007): Anmeldelse
Då har eg sett om att Aliens vs. Predator: Requiem. Her går vi frå eventyr og escape-room i einaren til ein klassisk småby-monsterfilm, slik som i The Blob og Gremlins. Filmen startar…
Alien vs. Predator (2004): Anmeldelse
Eg hadde ikkje noko val; eg måtte ta eit gjensyn med Alien vs. Predator og den notoriske oppfølgjaren AVP Requiem, slakta så nådelaust av gjesteskribenten Pønkefjes. (kan lesast her). Og det er…
Event Horizon (1997): Eit gjensyn med ein gamal knakar
Skrekk og sci-fi klassikaren Event Horizon hadde eg på Laserdisc, og med surroundanlegget mitt på den tida (golvhøgtalarar, subwoofer, Harman Kardon – full pakke) blåste filmen både meg og det vesle rommet…
Lars von Triers Riget: Sesong 1 og 2
Eg hugsar tv-serien var enormt populær på nittitalet, men eg såg han aldri. Dei som ikkje var gamle nok og gjekk glipp av Twin Peaks, som alle norske heimar fekk dilla på…
American Psycho (2000): Anmeldelse
Filmen har vakse enormt på meg i løpet av desse 26 åra. For kvart gjensyn har han berre blitt litt betre, og han var trass alt knallbra allereie første gongen. No, under…
Dawn of the Dead (1978): Anmeldelse
George A. Romero sin Dawn of the Dead (1978) har voks jamt og trutt til å bli min store favoritt innan zombiefilm. Regissørens to andre filmar i trilogien, Night of the Living…
1922 (2017): Anmeldelse
Eg held fram jakta på gode Netflix-produserte filmar. 1922 (2017) har eg kjent til i ni år, men inntil i går har han vore usett. Filmen er basert på ei Stephen King-historie,…
THRASH (2026): Anmeldelse
Plutseleg dukka Thrash opp på Netflix i dag. Thrash – det var eit merkeleg namn på ein film. Men her var det mykje eg likte! Tommy Wirkola har laga ein film med…
28 Years Later: The Bone Temple (2026): Anmeldelse
Danny Boyle er ein sjaman! Med 28 Years Later bles han nytt liv i ein døyande zombiesjanger og serverte ein evolusjon som verkeleg reiv. Vi snakkar om alt frå ekle kryp på…
CrawlSpace (1986): Anmeldelse
Klaus Kinski spelar ein ond psykopat ved namn Dr. Gunther. Faren hans var sjølvsagt nazist. Som ung mann jobba han som lege i Buenos Aires, der han tok livet av fleire. Dr….
Send Help (2026): Anmeldelse
Er Send Help Sam Raimi sitt store comeback? Treng han eigentleg eit comeback? I mi bok har han for lengst nådd legendestatus. Dette er den beste filmen hans sidan Drag Me to…
A Nightmare on Elm Street (2010): anmeldelse
Eg likar å sjå kjære skrekkfilmseriar i ny, oppdatert drakt, berre for å sjå korleis dei ville sett ut i det og det tiåret. Og ofte likar eg filmane, utruleg nok! Friday…
John Carpenters Ghosts of Mars (2001): Anmeldelse
Ghosts of Mars – status Carpenters nest siste film. 4.9/10 på IMDb! 2,4 av 5 på Letterboxd! 35 av 100 på Metacritic basert på filmkritikarane! Han har ikkje ein gong oppnådd kultstatus!…
Friday The 13th (1980): Anmeldelse
Regi: Sean S. Cunningham Norsk tittel: Fredag den trettande (1980) Ki ki ki, ma ma ma – la det vere sagt ein gong for alle at Harry Manfredini, filmserien sin komponist, har sagt…
Death Proof (2007) Anmeldelse
Nokon sa ein gong: «Ta filmen for det han er, ikkje for det du vil han skal vere.» Det gjeld absolutt for meg og Tarantinos Death Proof. Sist gong skreiv eg om…
Planet Terror (2007) Anmeldelse
Planet Terror…wow… Eg har vore inne i ein fæl og lat filmperiode no i februar. Dei fleste vala har vore fryktelege, og det er nesten som om eg ber om bråk (dårlege…
The Final Terror (1983) Den grøne slasheren
Kva farge tenkjer eg på? Eg burde tenkje raudt, for dette er ein slasher frå åttitalet. Men eg tenkjer grønt – ein herleg, deilig grønfarge i utallige nyansar. Dette er ein usedvanleg…
The Changeling (1980): Anmeldelse
Eg har mist teljinga på kor mange «Haunted House»-filmar eg har sett det siste året. Den kanadiske The Changeling (1980) starta som ein typisk film innan sjangeren, men heldigvis gjekk han i…
Spooktober 2025: Dr. Frankenstenersen anbefaler
Det er Halloween, det er Spooktober! Og eg, dr. Frankenstenersen, har sett mykje skrekk. For der er laga mykje skrekk ute i den vide verda – ein utømmeleg brønn. Og godt er…
Skrekkfilmåret 2025 så langt
Ein sjanger som framleis leverer Skrekkfilm er ein av favorittsjangrane mine, og det er ein sjanger som – i motsetning til mykje anna – framleis klarer å levere i moderne tid. Når…
The Monkey (2025): Anmeldelse
Oz Perkins har etablert seg som en av de mest interessante stemmene i moderne skrekkfilm. Jeg er stor fan av hans mørke og stemningsfulle univers, og hadde store forventninger til The Monkey,…
Arachnophobia (1990)
I 1991 fekk vi ei ny videomaskin i heimen. Det var ein Salora VHS-spiller med Dolby Surround, som hadde innebygd forsterker med to høyttalere inkludert. Lyden frå tv (eller stereoanlegg) tok seg…
Smile 2 (2024): Anmeldelse
God helga-underholdning
HALLOWEEN (1978): Ein indie-skrekkfilm klassiker!
I Haddonfield bur det vanlege folk som er trygge på naboane sine; ingen vits i å låse dørene. Gatene er reine, overalt veks det fine planter og tre. Ein koselig og typisk…
Er Skrekkfilm bra for oss?
Spooktober nærmer seg. Blada fell frå trea, og mørkret smyg seg sakte innpå oss. Når det bles og regnet piskar på vindauga, ligg sesongen for grøss og halloween framfor oss. Oktober månad,…
Skrekkfilm
Eg ser mykje skrekkfilm. For meg er skrekk trøyst, det er terapeutisk, men aller mest er det GØY. Og eg elskar alle slag, frå alle tiår. Eg såg The Shining og Zombie Flesheaters i alt for ung alder og sidan har eg betalt prisen: Eg blei besatt, som Linda Blair i Eksorsisten! Eg elskar skrekk!
Når eg seier eg elskar alle slag, så meiner eg det. Her kjem eg til å grave i alt frå skitne 80-tals slasherar og stilfull italiensk giallo, til krypande psykologisk skrekk og kosmisk galskap. Eg sluker nesten alt: hjemsøkte hus, hardcore body horror, mørk found footage og urovekkjande folk horror. Det spelar inga rolle om det er eit dyrt prestisjeprosjekt eller ein splitter galen B-film laga på eit skralt budsjett. Viss han har puls – eller manglar puls, for den saks skuld – så er eg med.
Eg spurde Mike Flanagan under ein Q&A på Tumblr:
«Kva tenkjer du om utviklinga av skrekksjangeren dei siste 10 åra? Det er gode tider for skrekk no?»
Og Mike Flanagan svara:
«Han har ALLTID vore interessant. Alltid.»
Eg syntest det var eit heilt rått svar! Skrekk er ein sjanger som aldri mistar grepet om publikum. Han blir heile tida raffinert og vidareutvikla – ikkje nødvendigvis til det betre, men til noko anna; på ein ny måte, alltid. Ikkje minst finst det utruleg mykje skjult gull å oppdage, sidan dei fleste skrekkfilmar flyg under radaren, og det gjeld alle tiår.
Mike Flanagan er ein av mange skrekkregissørar eg diggar. Av dei nye, er han best. Men nærmast mitt skrekkhjarte er det Sam Raimi, George A. Romero, Hitchcock, Joe Dante, Wes Craven og mange fleire frå Old School åttitalet og beyond som er min store forelskelse. Eg vil skrive om dei alle!
Målet mitt med skrekkavdelinga her på Filmloftet er nettopp det: å dykke etter desse gløymde perlene.