7 filmtips for sommarnatta
Med ein VPN under panseret har eg den siste tida dykka djupt ned i hvelva til dei amerikanske Prime- og HBO Max-biblioteka. Rutina er enkel: Eg jaktar på obskure tema!
Treng du noko heilt anna enn sol og strandliv? Her er sju handplukka filmtips som garantert kurerer sommaridyllen.
SYSTEMINFO: [ ▲ Anbefalt ] [ ▶ Midt på treet ] [ ▼ Styr unna ] [ ◀ Spol tilbake (Meisterverk) ]
1. Når B-filmen treffer blink: Mercenary (1996)
Eg trengde å sjå noko heilt i blinde. Nostalgien drog meg nesten tilbake til Broken Arrow, men då eg såg andleta til Ed Lauter, John Ritter og Martin Kove klistra på coveret, var saka biff. Eg måtte berre snurre i gang denne påståtte søppel-aksjonen av ein film.
Dommen? Eg vart regelrett slått i bakken. Dette er eit kutt som gjekk rett på VHS, som ikkje ein gong har si eiga Wikipedia-side, men som er ei absolutt skjult perle.
Terminal-pila: ▲
Prime Video (USA-VPN).
2. 70-talsnostalgi i ei stram pakke: The Hobbit (1977)
Dette har vore ein seig jekel på overvakingslista mi heile livet, men no er den endeleg kryssa av. Forteljargrepa er fascinerande, og stemmeskodespelet slår faktisk skikkeleg hardt – det heile speler seg ut som ein animert musikal dynka i ein tung 70-tals groove.
Det aller beste? Den sylskarpe speletida på 78 minutt. Etter å ha overlevd den oppblåsne trilogien til Peter Jackson (som absolutt burde ha vore éin enkelt film – kan diskuterast), tryglar eg om at den neste adaptasjonen kapper av på maksimalt to (og ein halv) time. Det er eit solid stykke film, men eg kjenner verkeleg at eg burde ha leigd denne som gutunge.
Terminal-pila: ▲
Prime Video (USA-VPN).
3. Innvielsesrituale og slasher-kaos: Hell Night (1981)
Opninga er knall: Ein vill studentfest som dryp av Animal House-vibar. Dei nye studentane står overfor eit klassisk innvielsesrituale – overlev ei natt i eit massivt herskapshus som ber på ein tolv år gammal historie med rein terror. Den første halvdelen er stappa med rå energi, og skodespelarane fungerer faktisk kjempegodt i lag.
Men straks slasher-kaoset bryt laus i dette hjemsøkte huset (komplett med Texas Chainsaw-stil), mistar filmen heilt farten. Det sklir ut i ein oppblåsen katt-og-mus-leik full av uendelege, langtekkelege solojakter. Filmen er godt skoten og genuint underhaldande til tider, men heilt ærleg? Han burde hatt mykje meir blod.
Terminal-pila: ▶
Prime Video (USA-VPN).
4. Friske kung fu-spark og parodi: Black Dynamite (2009)
Black Dynamite har ein massiv kultstatus, men eg er ikkje med på festen. Visuelt sett treffer han den rå 70-talsgrusen heilt perfekt, og leverer nokre beintøffe kung fu-scener og glimerande vald. Michael Jai White er ikkje ein naturleg komikar – men på den andre sida, det var ikkje Leslie Nielsen i starten heller – og han klarar seg greitt. Vitsane landa berre ikkje heilt for meg.
Viss du vil ha den ubestridte gudfaren av denne sjangeren, er I’m Gonna Git You Sucka (1988) frå Wayans-brørne likar eg mykje betre. Dolemite Is My Name (2019) med Eddie Murphy pakkar også inn langt fleire latterkuler. Og viss vi verkeleg skal grave i hvelvet, er den sylskarpe biografiske filmen til Mario Van Peebles, Baadasssss! (2003), essensiell sjåing. Han skildrar korleis faren Melvin laga Sweet Sweetback’s Baadasssss Song (1971) – det beintøffe meisterverket som sparka i gang heile blaxploitation-bølgja.
Terminal-pila: ▶
Prime Video (England-VPN).
5. Neon, synth og James Spader på sykkel: Tuff Turf (1985)
Opninga er ein rein knockout: James Spader cruisar gjennom regnvåte gater, neonfargane blør ned i asfalten, alt drive fram av eit tungt 80-tals synth-lydspor. Han syklar tilfeldigvis forbi eit gjengran, bryt det opp, og kanaliserer umiddelbart Streets of Fire av Walter Hill. Eit lite sekund trudde eg at eg hadde funne årets film. Diverre når han toppen litt for tidleg.
Oppsettet er ein rein klisjé: Den omplasserte bråkmakaren Spader fell for dama til den lokale gjengleiaren – den nøyaktig same gjengen frå opningsscena. Han slår seg saman med ein lokal new wave-trommis (ein fantastisk Robert Downey Jr.), og omtrent tryglar gjengsjefen Nick Hauser om å trekkje blod.
Estetisk sett treffer den 80-talsvibben heilt klokkeklart. Spader og Downey Jr. åleine gjer filmen verdt leigeprisen. Det tidsriktige lydsporet slår hardt, og blandar live klubbkonsertar og uventa Grease-aktige dansenummer med infiltrasjon av ein country club rett frå ein John Hughes-film. Før du veit ordet av det, svingar han over i rein West Side Story-vald. Det er ein kaotisk, stilistisk cocktail, men eit absolutt fyrverkeri å sjå på.
Terminal-pila: ▲
Prime Video (USA-VPN).
6. Jakt på klikk og sjuke asyl: Gonjiam: Haunted Asylum (2018)
Found footage-sjangeren har utvikla seg frå kornete VHS-tapar til direktestrøymd klikkjakt, og Gonjiam brukar dette skiftet som eit perfekt våpen. Filmen er lik den kaotiske energien frå indie-perla Deadstream (2022), der vi følgjer eit mannskap av kyniske YouTubarar som infiltrerer eit berykta, forlate asyl. Det einaste kompasset deira? Teljaren for sjåarar på strøyminga.
Rigg med GoPro-kamera og høgteknologisk utstyr, opererer gjengen under ein farleg illusjon av tryggleik. Den performative naturen i strøyminga tvingar desse beintøffe skeptikarane til å presse seg djupare inn i mørkret, og dei ignorerer kvart einaste raude flagg for å mate algoritmen og samle lett engasjement.
Å sjå det påtatte motet deira smuldre opp i rein panikk er underhaldning frå øvste hylle. Dynamikken i gruppa klikkar umiddelbart, forankra av tech-bro-kapteinen som orkestrerer galskapen frå eit telt med fleire skjermar. Filmen balanserer på ein knivsegg mellom kynisk humor og snikande uro, men når den paranormale fella først klappar igjen, leverer han rein, ubarmhjertig terror. Eit briljant utført mareritt.
Terminal-pila: ▲
Sett på Prime Video (med USA-VPN).
7. Eit personleg, sveittedryppande mareritt: Wake in Fright (1971)
Eit personleg, sveitt mareritt
Wake in Fright er ikkje den typiske overlevings-thrilleren frå den australske øydemarka som eg hadde sett for meg. I staden for at ein bygut blir jaga av galne bygdefolk, utspelar han seg meir som Fear and Loathing dregen gjennom det støvete helveteslandskapet i Bundanyabba.
Vi sit i passasjersetet på Grant sin nedtur inn i eit sveitt, øldrive inferno. Bak all skiten er dette ein brutal dekonstruksjon av tapt maskulinitet – å sjå korleis ein sivilisert mann forfell til ein forvilla villmann berre ved å suge til seg den barbariske atmosfæren. Og Donald Pleasence? Han leverer den mest heilsprø prestasjonen som nokosinne er festa til film!
Terminal-pila: ◀◁
PLEX (USA-VPN).