Out Cold (1989)

Handling

Out Cold er ein snedig, liten og mørk komedie. Han handlar om to vener som startar opp ein slaktarbutikk, der vi får sjå ein nostalgisk og lukkeleg 8mm-film av oppstarten rulle under credits. Så startar sjølve filmen og hoppar 10 år fram i tid. John Lithgow spelar arbeidshesten, slaktaren som tek seg av det meste. Partnaren hans, Bruce McGill, tek seg av rekneskapen. Det er tydeleg at desse to mislikar kvarandre sterkt. Og som dei seier: Aldri start ei forretning med vener.

Teri Garr spelar kona til Bruce McGill. Han kjem tidleg heim frå jobb, og ho må gøyme elskaren sin under senga. INGEN i denne filmen er moralsk gode. Ho masar etter pengar frå mannen sin, og vil eigentleg skiljast – for McGill er eit skikkeleg rasshøl. Så ho tilset detektiven Randy Quaid for å følgje etter han.

Filmen er så komplisert at det er ingen vits i å fortelje meir av handlinga, anna enn: HER KJEM DET MORD.

Filmomtale

Dette er den raraste filmen eg har sett på ei stund. Eg sette stor pris på dei lange scenene, spesielt inne på slaktarsjappa der filmen heng ein god del. Her er mange gode detaljar i plottet som gir samanheng seinare.

Eg sette han på utan å vite noko som helst – DET er eg glad for, for berre det å følgje desse karakterane var utruleg moro. På ein måte handlar filmen om INGENTING, men MASSE subtilt sett. To slaktarar og kona til den eine – er det alt filmen handlar om! John Lithgow vil berre jobbe. Han er sjenert og alvorleg. All sjel han ein gong hadde, er vekke. Bruce McGill luskar i bakgrunnen, oppteken av pengane i kassa, og snakkar berre om kvinnfolk som ein kåt tenåring – ein massiv motpol til Lithgow sin karakter. Han er òg grådig; så grådig at han vurderer å låse Lithgow inn i frysaren.

Ting utviklar seg så merkeleg – eg klarte ikkje å spå noko. Randy Quaid er ein skikkeleg raring, og kvar einaste dør han møter på, slit han med å opne. Ein sånn herleg, morosam detalj! Kva er det eigentleg eg ser på, tenkte eg ofte – stille, enkle scener, men så kjem brått den verkeleg oppløftande musikken av Michel Colombier, med driv og elgitar, som gjer dette til ein endå større kuriositet!

Konklusjon

Eg vurderte å leggje han inn på VIDEOSJAPPA – men filmen har ikkje den frityrlukta eller noko nostalgisk knytt til seg, så han hamnar her under FILMOMTALAR i staden. Korleis fekk dei pengar til å lage noko slikt? Dette er akkurat den typen film eg jaktar etter i dei gamle filmarkiva hos strøymetenestene – ein ukjend film som berre imponerer livskiten ut av meg. HER ER KNAPT NOKA HANDLING, men han er så potent; det er noko som ligg i lufta, heilt usynleg. Eg elskar forhold mellom menneske som har blitt sure; at dei ein gong var vener, og at det med tida har snudd til det punktet at ein berre vil ta livet av dei – FORDI DEI ER LEI. Mest av alt, lei av seg sjølve.

Nei, dette er ein film eg kjem til å sjå igjen. Vakker var han òg! Ein veldig liten kuriositet i form av ei perle, med mørk humor eg verkeleg er fan av. Regissøren var Malcolm Mowbray. Out Cold på Letterboxd.

Terningkast 5