CrawlSpace (1986): Anmeldelse
Klaus Kinski spelar ein ond psykopat ved namn Dr. Gunther. Faren hans var sjølvsagt nazist. Som ung mann jobba han som lege i Buenos Aires, der han tok livet av fleire.
Dr. Gunther flytta til USA og starta eit nytt liv. Han eig eit svært bygg med fleire leilegheiter der berre kvinner får lov å leige. Mellom veggane er det eit ventilasjonssystem som Dr. Gunther kryp i for å studere leigebuarane sine. Med ein sprettkniv lagar han ein irriterande lyd som plagar kvinnene.
Og han fører dagbok på loftet, der ei stakkars kvinne er fanga i eit lite bur. Tunga hennar er skoren ut, og Dr. Gunther likar å prate med henne medan han skriv i dagboka om dei sadistiske tankane sine.
På eit anna rom står eit bord og ein stol. På bordet ligg ein revolver med éi kule i trommelen. Kvar gong Dr. Gunther drep nokon, set han seg her og spelar russisk rulett. Det er opp til gudane om han sluttar med drepinga. Så flyttar hovudpersonen Talia Balsam inn. Vil ho overleve?
Filmomtale
Crawl Space er ein sjuk film, og eg digga han. Det er veldig få filmar frå Empire Pictures og Charles Band eg ikkje likar. Dette er nok ein godt laga og underhaldande film frå selskapet.
Som i Troll skjer alt inne i eit bygg med leilegheiter, der heile historia utspelar seg. Klaus Kinski er på sitt beste her: sjenert og forsiktig – men livsfarleg. Han jaktar på kvinnene som bur hos han, og det er så creepy korleis han ligg og studerer offera sine gjennom ventilasjonskanalane. Og alle fellene og dei rare oppfinningane han testar på prøvekaninane sine!
Det er kvalitet i alt frå skodespel til filmfoto – og eg likar verkeleg slike enkle skrekkfilmar der alt skjer inne i eit bygg kor fleire bur i lag (her må det lagast lister!).
Slaktebenken
Eg har sett Kinski i mykje rart i det siste, men her var han skikkeleg god. Talia Balsam (dotter til Martin) fekk sympatien min. Eg berre DIGGA når Dr. Gunther laga lyd med kniven sin for å lokke til seg offer. Jo meir eg tenkjer på dette sjuke konseptet, og ikkje minst klimakset – jo meir diggar eg filmen. Her er ikkje så mykje blod, men det er måten det er gjort på; den psykologiske effekten av PSYCHO-SHIT-GALSKAP som totalt sjarmerte meg.