The Bridge at Remagen (1969) – Eit ekte krigseventyr
Det er ikkje ofte eg oppdagar gode, gamle krigsfilmar lenger. Dette er ein sjanger eg var veldig glad i før, men som nådde toppen sin med Band of Brothers. Saving Private Ryan og sistnemnde er krigsfilmar som verkeleg viste oss jævelskapen i krigen. Men eg er også frykteleg glad i eventyrkrigsfilmar – slike som Kellys heltar, Kanonene på Navarone og Ørneredet. The Bridge at Remagen («Den siste bro over Rhinen» på norsk) passar perfekt inn i denne kategorien. Eg digga han!
Eit sjølvmordsoppdrag mot den siste brua
Filmen følgjer ei avdeling heilt i front. Det er ei spydspisstropp som rasar av garde gjennom Europa i 1945 og jagar tyskarane tilbake til sine eigne grenser. Brua i Remagen er den aller siste over Rhinen, og ho skal i utgangspunktet sprengast. Men sidan ein heil divisjon av den tyske hæren framleis er fanga på feil side av elva, prøver dei tyske offiserane å hale ut tida. Spydspisstroppen får ordre om å ta både brua og den tyske byen, heilt utan å vite kor mange fiendar som forsvarar staden. Det er eit reint sjølvmordsoppdrag.
Praktisk magi
Eg vart mektig imponert, for filmen leverer strålande action! Her får vi valdsame krigsscener der stridsvogner køyrer tvers gjennom småbyar og blæs sund byggverk av mur. Filmskaparane brukte faktisk ein ekte, tsjekkisk by som likevel skulle rivast! Eksplosjonane er massive, fylte med eit utal statistar og tunge krigsmaskiner. Den britiske regissøren John Guillermin (The Towering Inferno, The Blue Max) har orkestrert det heile på nydeleg vis.
Dette er action som dagens Hollywood rett og slett ikkje klarar å lage utan å pøse på med dataeffektar og CGI. Her er alt saman 100 % ekte!
Musikken til Elmer Bernstein er mektig og driv det intense narrativet framover på ein framifrå måte. Eg likte også skodespelarane Ben Gazzara og George Segal svært godt; dei spelar leiarane for sjølvmordsbataljonen. Robert Vaughn briljerer i rolla som den tyske antagonisten. Filmen har ei god balanse i å vise begge sider av krigsteateret.
Frityluktdom og videosjappesjarm
Det merkast at filmen er frå slutten av sekstitalet. Vi får mellom anna sjå ungdommar frå Hitlerjugend som går til åtak og blir drepne. Til å vere eit underhaldande krigseventyr, byr filmen på ei rekkje sterke scener som verkeleg gjorde inntrykk på meg.
Frityrlukta sit rimeleg godt i coveret på denne filmen. Eg vart fullstendig sjarmert; dette er nøyaktig den typen film som gjev meg den gode, varme kjensla frå videosjappedagane. Eg såg filmen på Prime Video ved hjelp av VPN kopla til USA. Anbefalast på det sterkaste!
