Mercenary (1996): Anmeldelse
Eg var nøydd til å gå for noko eg aldri hadde sett før. Då eg såg namna Ed Lauter, John Ritter og Martin Kove på coveret, var valet enkelt: Eg måtte berre sjå dette tilsynelatande søppelaction-verket. Og veit du kva? Eg vart rett og slett blåst over ende! Dette er ein rett-på-video-film som ikkje ein gong har si eiga Wikipedia-side, men for ein skjult søppeljuvel!
Ein søkkrik milliardær-drittsekk, spelt av John Ritter, held ein overdådig fest på den gigantiske luksuseigedomen sin. Men idyllen vert knust når Martin Kove og hans brutale terroristar (tidlegare Spetsnaz-soldatar) krasjar festen. Dei massakrerer ein heil haug med gjester – inkludert den stakkars kona til Ritter – før dei flyg av stad hengande etter eit helikopter.
«As it says in the Bible the enemy of my enemy is my friend.»
Ekte, eksploderande squibs
Noko eg set ekstremt høgt pris på i klassiske actionfilmar, er SQUIBS. For dei uinnvigde: Dette er ei lita kruttladning med ein blodpose som vert sprengt på innsida av kleda til skodespelaren (ja, eg har faktisk testa det sjølv!). Det er utan tvil ein av mine absolutte favoritteffektar! Dataanimert CGI-blod har aldri – eg gjentar aldri – kunna erstatte den fysiske kjensla av ein ekte squib. Og Mercenary sparar ikkje på krutet; her krydrar dei scener med herlege, blodige squibs i fleng når heltar og skurkar vert skotne i bitar!
Ein annan ting eg elskar, er ordentlege munningsflammar frå våpna. Her snakkar vi ekte lauspatronar i ekte skytevåpen! CGI har diverre teke over mykje av dette i dag, og det gir rett og slett ikkje den same rå effekten. Ikkje minst må eg dra fram bruken av squibs som ligg gøymde i bakken for å simulere røykskyer og kulehol som jagar bortover marka. Det er rein actionpoesi!
Fransk kickboksar med kulepenn
John Ritter sit att i djup sorg, og han haltar etter sjølv å ha vorte treft i beinet. Men i staden for å gje opp, svergar han på hemn! Han startar jakta på «the best of the best» for å spore opp og avrette den nye erkesjefsfienden sin, Martin Kove. Valet fell på den franske kickboksaren Olivier Gruner (som sikkert fann mykje inspirasjon hos kollegaen sin, Jean-Claude Van Damme, og som mange kanskje hugsar frå Nemesis i 1992).
Eg må seie at Gruner gjer ein strålande jobb i denne filmen. Eg elskar særleg introduksjonsscena der han skal overlevere løsepengar til ein gjeng skurkar som alle ser ut som dei kunne vore brørne til William Forsythe. Gruner eliminerer heile banden ved hjelp av ein kulepenn, eit kredittkort, eit tau og nokre saftige rundspark!
Konklusjon
Gjengen til Gruner tek oppdraget til Ritter – som insisterer på å bli med sjølv, ettersom han vil vere den som skyt Kove midt i panna. Turen går til Kurdistan eller Afghanistan, der Spetsnaz-terroristane og Kove har forskansa seg i ein einorm militærleir sprengt inn i ei fjellkjede, der ein heil by er hoggd ut av fjellet. Herfrå og ut sklir filmen over i rein Rambo III-estetikk, og eg må seie eg er djupt imponert over produksjonsverdien. Kostyma, filmfotoet, dei støvete lokasjonane, det skyhøge blodnivået, dei konstante eksplosjonane og ein herleg opplagt Ed Lauter – filmen er knall skrudd, utruleg rar og ekstremt underhaldande på sin heilt eigen unike måte.